Almost Finished Project (for deactivation)

A Hazy Dream

Perhaps it’d had been clear

From the very beginning

As some may have seen

How things would have turned out

I would have wanted the same

But things aren’t just that easy

As everyone complains

The complexity is supreme

But what makes me happy

Is seeing truth in my dreams

Making them happen

As things fall in their rightful place

In some park I see us both

Green grass growing all around

Breeze sweetly kisses your face

Your hair is gently blown

As my hand caress your smooth skin

Time stood still

And the whole world witness

How my gentle touch sings songs of love

Oh sun, how lazily you shade things

In a bright orange-red hue

We watch as you give your final bow

Softly you whisper goodbye

The once sky-blue drape

Now covered with star-lit drop

One single spot shines through

A hazy dream it all was

Bato at Buwan

Tanglaw ko ang buwan sa makulimlim na kalangitan;

Sa liwanag niya ang mga bituwin ay natatabunan.

Halina’t ating pagmasdan ang taglay niyang kagandahan,

At hayaang sa simoy ng hangin tayo’y matangay.

Subalit ang buwan ay malupit at hindi mapagbigay.

Sa hindi niya kasundo siya ay lalayo.

Sa likod ng mga ulap siya’y magtatago.

Hanggang ang iyong pagtingi’y mawalay.

Siya’y may ibang nais makapiling.

Ang haring araw na kahit kailan ay di niya matatanglaw.

Ako’y batong hamak, sa lupa lamang nakabaon.

Humahangad na kahit minsan sa kalangitan makatungtong.

-Nagluluksang bata sa tula pumapatak ang luha. Aking hiling ito'y gawing lihim.

Just a few minutes ago, I watched a movie in TV. It was something about a Filipino family of today's times. I didn't really know what the title was but it's not that important for now. What struck me was how as I was watching it, thought what worth this movie had that I had to spend my precious time watching it. It would seem funny to note that on several occasions, I was somehow able to relate to it. Not that it was happening to my life today, but something in movies make me feel that everything that happens in my life has already happened to someone else before.

This brings to me to my point. I watch movies, other than for entertainment purpose, but also because it lessens the burden on me to reflect too much on what's going on with my life. It seems as though my laziness got the better of me, but on the contrary, if you do a secondary reflection, it even evoked me to reflect on the matter further, only this time, on the perspective of someone else's experience.

Ever wondered how we always want to know how the story ends? It seems to me that rather than making an ending for ourselves, it often better if someone else does it for us. And then our role comes in, as critics. We then reflect on how the ending fits or not to the whole story. Most often than not, we see the ending as how it fits to the story of the movie we are watching, which on some level, allows us to see how most people, including ourselves or not, would end something like this. But like on the level of primary reflection, we often put ourselves distant to the story we are reflecting upon. This allows us to be objective on the subject because we aren't the ones directly affected, which makes it easier for us to criticize whether it was appropriate or not. And besides, it wasn't us who made the ending anyway, someone else made it for us. We might have our own version that we would have wanted to happen, but it's their story and they have every right to end it as how they please.

Then upon further reflection, we then try to put the situation to a closer context. How then would the story end if it were us in it? Would the ending be fit for the story of our life? Now we come to the secondary reflection that allows us to look at the story at a closer and perhaps more meaningful context, at least for me. This then allows me to ponder upon whether I would have done the same if I were the one faced with that kind of situation. A lot, perhaps, would change since we are factoring in our own nuances in life.

This would be good if we do it. Most of the time, people (perhaps even me) halts upon finishing the primary reflection and leave the ending as it is. Omitting the secondary reflection from the equation would leave us with a cake half-baked. This robs us of our freedom to choose for ourselves.

Bear with me on this. Think for example if the same thing happens to us some time in the near future, we'd be seeing the whole experience in the context of the movie's story. Only this time, it's not the movie's characters who are involved but we. But if no secondary reflection has been made prior to this experience, it would be too late for us to think critically and decide without bias. Most of our decisions and actions would be patterned, along or against the movie we've watched, depending upon whether we found the ending suitable or not.

Now think, had we done the secondary reflection before hand and factored in our own nuances. Then perhaps when we face the situation this time, we'd have a whole array of arsenal to go up against the situation. The circumstances may vary but this time, several of our own characteristics have already been factored in so that the characters in the story are more like us than not.

Going back to my point, watching movies allow us to reflect upon our lives and allow us to experience something that we haven't experienced before in several occasions. This of course would only happen if we reflect deeper and place ourselves in the story itself rather than just watch it at the sidelines.

(unedited first draft)

Parcel of Triumph

Oh yeah! What a great way to start the year! Just yesterday, our Philosophy teacher returned our papers on death and freedom in relation to the film "Paradise Now." And if you're smart enough, then yes you might have guessed it. I got an A for it. I was really hoping to get and A in my classes and really did well in making it. It was my first A term paper in my Philosophy class and I'm very proud of it! I will make and earn more A's.

The entry with the title, 'Kamatayan at Kalayaan" is found several articles below, posted last December 22, 2007, Saturday. Enjoy!

Silent Treatment

I should have left but I stayed. There is no one else to blame but me. I put myself into this mess and now I’m paying the price. Was it all worth it? I’m thinking how I somehow knew this would be a possibility before I jumped into it and took that risk. And how I could console myself with those moments in case this would eventually happen? But I don’t know where to begin making myself feel better. I’ve never been in a predicament as low as this ever. And I don’t know how to get out from it. I’ve been so alone since. I don’t even know what lesson to from this experience. All I could hope for is for something better to happen. But for now, I could do nothing but endure this weight I’m carrying.

How could I even lighten this load? It seems so certain that I can’t just put it down and leave it all behind. I can’t find anyone to hold on to. I’ve lost everyone. I’d really like to think that because I knew you, I have been changed for good. But it’s just so hard to accept it when you know I haven’t.

I need an overhaul; a drastic remake. I can’t go on like this anymore.

THROUGH GOD WHO STRENGTHENS ME, EVERYTHING GOES RIGHT FOR ME; SO THAT WHATEVER HAPPENS, I’LL DEFINITELY ENJOY IT.

Another Time Killed

Call me crazy but I think these are the moments of my life when I have nothing else to do (Oh crap! My lab report..!) but sulk and bathe myself in extreme thought and ponder upon things that just pop in my mind. Christmas break just started and most of the people already went home. Here in the boarding house, the once crowded and busy place soon began to quite down as media players are turned off, television sets shut, and rooms closed and locked. People have allowed themselves, including their very presence, to be carried off with the spirit of Christmas.

It’s hard to follow them when a lot of stuff still lingers in my mind. The Christmas caroling rush of the Glee Club has now ended, and so the nights end so soon awaiting yet another Christmas morning of peace and solitude.

I busy myself with writing blogs and allow myself to explore the inner depths of my mind. A coping mechanism I’ve been using ever since I started my college years although recently, due to non-stop exams, projects, reports and whatnot, my blogging days have unfortunately ceased. Now that the attacks from my professors have ended, I now have more than enough time to busy myself with writing stuff down.

It just goes to show that I’m totally bored and have nothing to do, except perhaps clean my room and other non fun stuff. I could buy me a new PC game, coz I’ve always wanted to try out the latest installment of Need for Speed, I just don’t know if my PC would meet the demands of the game. Soon, I’ll get my chance to play it. Right now, I’ll just squeeze out everything that I could from this not-so-drained brain of mine.

Anyway, just this morning I woke up with a very pleasant dream. Would you believe it? I met my next girlfriend. She’s a friend’s friend whom I met at a friend’s birthday party. She’s about my height, sexy, as in not fat and not even chubby but not too skinny either, with long shiny hair and a very sexy smile. I’ll know her coz she has a younger brother whom I cursed at for doing something I bleakly remember, I think he took a book or something. A book for God’s sake and yes, I cursed him for that, before I realized he was my next girlfriend’s brother. Good job Dick!

At least I felt what I have been missing these past few years. At least at some point of my life right now, that spark still is alive. Another dream is yet to become a reality. I’ll be meeting her soon. And when I do, it will be heaven all the way. She’s been waiting for me as well, and if someone like her found someone like me, then everything would never be the same. Our hearts would take wing and we’d feel so alive. There’d be a new way to live, a new life to love, coz we’ve found each other.

Haha! Sounds familiar. But I’ll console myself with that thought. Now that I’ve been losing hope each day that passes. I would want to find a new light to follow. A new hope to hold on to. At least for now, before I return and become a better me.

Ika nga nila, ang buhay ay parang gulong… Wala lang, parang gulong lang. Gusto mo parang bubong? Sige, ang buhay ay parang bubong… Hehe! Ismayl ka na lang!

Kamatayan at Kalayaan

NAKASALALAY NA KABULUHAN NG ISA SA ISA

Matapos aralin, suriin, at talakayin ang mga pananaw ng iba’t ibang mga palaisip kaugnay sa mga pilosopikong ideya ng “kamatayan” at “kalayaan”, marapat lamang na ating pagkabitin ang magkakawing na mga ideyang ito. Gagamitin natin ang pelikulang “Paradise Now”[1] ni Dir. Hany Abu-Assad bilang isang halimbawa ng mga konseptong ating tatalakayin. Sa pelikula, makikita natin kung paano nila binibigyang katwiran ang kanilang suicde-bombing. Kinikilala nila bilang martir ang mga taong gumagawa nito dahil ina-alay nila ang buhay nila sa ngalang ng kanilang panginoon, si Allah. Nabanggit minsan na sinabi ng isang tauhang martir na si Abu-Assam (hindi pinakita), “To fear death is to be dead.” Tinuloy ito ng nagkukuwento, “And he had no doubt that death would come soon enough without pain.” Ang mga taong tumatanggap sa tawag na maging susunod na suicide-bomber ay may malalim nang pag-unawa at pagtanggap sa kamatayan bilang isang posibilidad na hindi maiiwasan at hindi dapat katakutan.

Sa pilosopikal na persepektibo ni Martin Heidegger, umiiral ang tao sa mundo sapagkat sa mundo umiiral ang kanyang kakayahang-maging ano[2] kung kaya’t palagi siyang nakatanaw sa kanyang pagka-maaari[3]. Tayong lahat, kahit piliin man natin o hindi, ay palaging kumikilos sa ating mga posibilidad sa pag-iral. Subalit ang katotohanan ay nagkakaroon lamang tayo ng di-maubos-ubos na pagka-maaari kung tayo ay may buhay pa. Maririnig nating sasabihin ni Suha kay Said ang mga salitang ito, “There are many ways of staying alive… Resistance can take many forms.” Patunay lamang na marami ang ating mga posibilidad at mayroon palaging alternatibong maaaring piliin.

Kapag wala na tayong buhay, nawawalan din tayo ng kakayahang umiiral, at sa puntong ito humihinto ang ating kalagayang may hindi maubos-ubos na posibilidad. Tapos na ang lahat para sa atin.[4] Sapagkat habang buhay ang tao kulang siya sa kalahatan at kabuuan, at sa kamatayan natatapos ang pagkukulang na ito.[5] Sa kamatayan nakakamit ng tao ang kanyan ultimong kabuuan.

Kaya marapat lamang sa tao bilang tao ang magpakatao sa harap ng katotohanang ito bilang isang “umiiral-patungo-sa-kamatayan,” ayon sa mga salita ni Heidegger. Kailangan natin harapin ang buhay at ang ating kamatayan sa isang tunay na paraan. Ang ating pag-aanatabay sa posibilidad ng ating kamatayan ang tunay na pag-iral tungo sa kamayatan. Ang pagkakabahala, ang paggigipit sa atin ng sarili nating karanasan sa buhay ang nagdadala sa ating sa bungad ng pag-aantabay. Kailangan nating tanggapin na atin ang sarili nating kamatayan at walang ibang maaaring gumanap nito para sa atin, hindi ito maiiwasan kailanman, at ang ating kamatayaan ay maaaring maganap sa kahit anong oras, kahit ngayon.

Kaya ang nararapat sa atin bilang mga taong tunay na umiiral-patungo-sa-kamatayan ay kabisaduhin natin ang ating sarili, ang ating sariling kinalalagyan, ang ating sariling buhay. Tayo mismo ang dapat mag-antabay. Tayo lamang ang mga nilalang na may kakayahang maunawaan ang natatanging kahulugan ng ating mga posibilidad. Tayo lamang ang may kakayahang pumili ng mga nararapat nating gawin at pumili sa mga posibilidad na nailalahad sa atin ng sarili nating buhay. Sa pagtalab ng katotohanan ng kamatayan sa atin, nakikita natin ang totoong posibilidad na buuin natin ang ating sarili, bumubukas sa atin ang tunay nating mga posibilidad, at nakakayanan nating pagpilian ang mga posibilidad na ito ayon sa tunay nating inaasam sa buhay.

“Death is the ultimate individualizer,” ayon nga kay G. Pasco. Subalit kabaliktaran naman ang sinasabi sa pelikula nang magtalo sina Suha at Khaled sa sasakyan habang hinahanap si Said. “In life, there are no equals, we’re only equals in death,” ayon kay Khaled. Sasagot naman si Suha, “You were capable of killing and of dying for equality, you can find a way to be equal in life.” Dito natin makikita kung paano sila tumutungo sa kamatayan. Hindi natatakot si Khaled mamatay alang-alang sa kanyang pinaniniwalaan, subalit sa ganitong paraan, hindi niya rin napahahalagahan ang kanyang mga posibilidad sa kanyang buhay. Tanggap din naman ni Suha ang kamatayan subalit mas mahalaga ang buhay para itapon na lamang. Hindi lang naman kamatayan ang nag-iisang posibilidad, ito marahil ang ultimong posibilidad, subalit marami pang ibang di maubos-ubos na posibilidad at alternatibong maaaring piliin. Kailangan tunay ang pagtungo ng tao sa kamatayan upang maunawaan niya ito ng husto at mabibigyan niya ng saysay ang kanyang buhay at ang kanyang kalayaang pumili sa mga posibilidad niya.

Kung gayon, ang tunay na saysay ng kamatayan ay nakakamit lamang sa ating tunay na pagtungo sa kamatayan na isang pag-aantabay sa posibilidad ng sarili nating kamatayan. At sa pag-aantabay, lumilinaw sa atin ang tunay nating mga posibilidad kung kaya’t dito papasok ang ating pagiging malayang pumili ng mga posibilidad na tumungo rin sa ating tunay na mga pinapangarap sa buhay. Ang pag-aantabay ay isang bagay na gawain ng tao sa paggamit ng sarili niyang kalayaan upang piliin at tuparin ang kanyang tunay na inaasam sa buhay. Ang kamatayan, kung gayon, ay nagkakaroon lamang ng bigat at saysay sapagkat ang tao ay may kalayaan.

Ang kabalintunaan lamang sa mga martir nila ay sa lahat ng mga posibilidad na maaari nilang piliin mas pipiliin pa nilang mamatay na lamang sa pamimigitan ng suicide-bombing sapagkat naniniwala silang ito ay naayon sa kagustuhan ng kanilang panginoon; sila ay bibiyayaan at pupunta sa paraiso sa kabilang buhay. Isa itong kabalintunaan sapagkat sa pagpapatiwakal kinakapos nila ang kanilang sarili sa mga posibilidad nila. May kalaayaan pa rin silang tanggihan ang alok na iyon subalit kalayaan rin nilang tanggapin ito sapagkat ginagawa nila ito upang, sa isang paraan, buuin ang kanilang sarili sa pamamagitan ng pag-aalay ng buhay nila para sa kanilang panginoon, na magbibigay sa kanila ng matinding kagalakan at nang masasabi nilang naihandog nila ang buhay nila para sa kanilang ipinaglalaban.

Ngayon ay kailangan na nating talakayin ang konsepto ng kalayaan ayon sa isang pilosopikal na perspektibo, upang lubusang maunawaan ang bigat at saysay ng kamatayang napag-usapan pa lamang. Ayon kay John F Kavanaugh, ang tao ay umiiral na may kalayaang-sumasabalangkas. Ito ay umaayon sa pananaw ni Abraham Maslow na isang taong dalubhasa sa agham ng isip, na ang pagiging tao ay ang pagiging malay na siya ay nasa loob ng mga istrukturang pilit humubog sa kanyang pagkatao subalit siya ay mayroong pagka-maaaring humuhulagpos sa mga istrukturang ito upang magtanong, magmuni, at humubog ng sarili.[6] Ang pananaw na ito ay tila isang pagsasama ng lubusang magka-ibang pananaw nina B.F. Skinner at Jean-Paul Sartre. Ayon kay Skinner, ang tao ay lubusang hindi malaya sa halip ang tao, ang kanyang kagawian, ugali at pagkatao ay tiyak at naitatakda ng mga balangkas ng lipunan, kultura, pamilya, relihiyon at marami pang mga bagay na hindi naman niya pinili ng kusa. Ang natatanging pagkatinapon ng tao, sa pananaw ni Skinner ang tanging bagay na nagtatakda at ang dahilan ng kanyang ginagawa sa ngayon at ito rin marahil ang magiging sanhi ng mga gagawin niya sa hinaharap. Sa kabilang dako naman, ayon sa ateistang pananaw ni Sartre, ang tao ay lubusang malaya sapagkat naniniwala siyang walang Diyos na nagtatakda ng tunay na layon ng pagkatao ng tao. Sa pananaw ni Sarte, ang tao ay malayang hubugin ang sarili niyang buhay at pagkatao ayon sa kanyang kagustuhan nang walang anumang hadlang sa kanyang lubusang pagka-maaari: “Man is nothing else but what he makes of himself.”[7] Kaugnay sa pananaw ni Heidegger, ang tao ay nauuna sa sarili kung saan siya ay may kamalayan at may kakayahang makita ang sarili bilang umiiral sa hinaharap.[8]

Ang dalawang punto de vista nina Skinner at Sartre ay parehong may sinasabing katotohanan, subalit sa ating penomenolohikal na karanasan, mahirap paniwalaang ang tao ay lubusang hindi malaya o kung hindi man ay lubusang malaya naman. Kung papanig tayo sa pananaw ni Skinner, hindi natin masasagot ang tanong kung bakit tayo nakakapagtanong at nakakapagmuni ukol sa mga bagay-bagay sa buhay. At alam nating lahat, na kahit papaano, lahat ng tao ay nakakaranas ng kalayaang pumili at magbiga ng opinion at kumento ukol sa mga bagay na ating ginagawa at nararanasan. Sa isang totoong paraan, ang tao ay hindi lamang nakakahon sa loob isang balangkas; kung saan wala siyang maaaring gawin kundi sundin ang mga batas na sinasabi ng kahong iyon sapagkat walang siyang kakayahang suwayihn, baguhin o piliin ang mga batas na iyon.

Kung papanig naman tayo sa pananaw ni Sartre na tao ang naglalahad ng sarili niyang bukal na pinagmumulan ng sarili niyang motibo, dahilan at siya ring nagtatakda ng sarili niyang wakas, hindi natin masasagot kung bakit may nagagawa ang mga lalaki na hindi kayang gawin ng mga babae, kung bakit may mga bagay na likas sa mga taong taga-Tausug at hindi likas sa mga taong taga-America. Sa isang totoong paraan, ang napakalawak na kalayaan ng tao, kahit papaano, ay nalilimitahan pa rin ng mga bagay sa pumapalibot sa kanya. Ang tao ay malaya, subalit hindi siya lubusang malaya dahil may mga realidad na kailangan niyang harapin at tanggapin na hanggang dito lang ang kanyang naaabot. Oo, kaya niya itong palawigin at palawakin subalit, ang tao, bilang sumasakatawan at sumasadaigdig ay isang nilalang na may limitasyon kahit ito ay may tinataglay na napakaraming posibilidad. Sa totoong paraan, ang tao ay hindi Diyos.Sa pelikula, madalas natin maririnig na tumutukoy ang mga tauhan kay Allah, bilang tagapagtakda ng lahat. Madalas nilang sasabihin, “If Allah wills it,” o “It is the will of Allah.” Dito natin makikita ang punto ni Sartre na isang pagkakasalungatan ang pagiging malaya sa pagkakaroon ng paniniwala sa Diyos. Kung susuriin natin, tila tinatanggap nila na lahat ang nangyari, nangyayari, at mangyayari ay ayon sa kugustuhan ng kanilang panginoon. Sa unang pagtingin, maaari nating itanong, “Nasaan ang kalayaan dito?” Sasagutin naman tayo ni Skinner na, “Mismo, wala!” Subalit kung Kavanaugh naman ang kikilatis ng karanasang ito, sasabihin niyang kalayaan naman nilang tanggapin o tanggihan ang mga nangyayaring ito, at may kalayaan pa rin silang baguhin ang mga ito. Si Suha ang patunay dito. Isa nga siyang Palestino, naniniwala sa Diyos subalit dahil lumaki siya sa ibang lugar, nagkaroon siya ng bagong pananaw ukol sa mga karanasan ng mga kababayan niya. Natuto siyang magtanong at mag-isip ng alternatibo; iba pang posibilidad. Makikita natin kung paano hinuhubog ng lipunan ang kamalayan ng tao at dito na papasok ang balangkas na tinutukoy ni Skinner, subalit kalayaan pa rin ng mga tao ang paniwalaan ito o hindi. Nasasakanila ang kalayaang baguhin ito kung nararapat. At ang kalayaang ito ay yaong tinutukoy ni Sartre.

Ang penomenolohikal na perspektibo ni Kavanaugh at Maslow ang siyang pinakamatunog na pag-unawa sa konsepto ng kalayaan ng tao at sa kanyang di maubos-ubos na posibilidad. Sinasabi pa rin natin na ang tao ay may di maubos-ubos na posibilidad kahit sumasabalangkas pa rin ang kanyang kalayaan dahil ang mga posibilidad niyang ito ay, totoo naman, hindi niya mauubos at magagawa lahat sapagkat sa loob ng balangkas ng pagkatao niya, malawak pa rin ang kanyang pagka-maaari. At sa nauunawan natin sa mga naunang pagninilay ukol sa pagkatao ng tao, ang tao ay may kakahayan pa rin namang lampasan ang kanyang sarili, gaya ng paglampas niya sa kanyang abot-tanaw ukol sa ultimong realidad at ultimong katotohanan, mga kabalintunaang palagi nating isinasa-isip kapag tayo ay namimilosopiya.

Sa harap ng mga posibilidad at pagka-maaari ng tao bilang tao, ang kanyang tinataglay na kalayaang-sumasabalangkas ay isang biyayang nakakabahala at nakakatakot din. Mabigat ang responsibilidad natin bilang mga nilalang na may kalayaan sapagkat walang ibang tao ang maaaring gumanap sa sarili nating pagka-malaya at sa lahat ng ating pipiliing desisyon, kailangang kaya natin itong panagutan dahil bilang tao tayo ay may pananagutan sa sarili nating kilos, asal at gawa.[9] Tayo lamang ang tanging maaaring mabuhay para sa sarili natin. At sa parehong paraan, tayo din lamang ang maaaring mamatay para sa sarili natin.

Kung tunay ang ating pagtungo sa kamatayan, mas mabibigyan natin ng halaga ang ating taglay na kalayaan sapagkat mag-aantabay tayo. Lahat ng ating gagawin ay dapat naayon sa ating ninanais at yaong kaya nating panagutan at panindigan. Lahat ng pipiliin natin sa lahat ng maaari nating piliin ay yaong mga bagay na mahalaga sa atin sapagkat hindi natin alam kung kailan tayo darating sa pagkakataong hihinto ang kalagayan nating ito na may di maubos-ubos na posibilidad. Kailangan nating tandaan na ang kamatayan ay yaong ultimong posibilidad sa lahat ng mga posibilidad. Kaya ang kalayaan natin ay nabibigyang saysay sa kamatayan sapagkat ang mga ginagawa natin ngayon ay pagtupad sa mga posbilidad natin bilang tao nang sa gayon ay ating makamit ang ating ultimong kabuuan, ang “ako na hindi pa ako,” at pagganap sa “hindi pa akong ako.”Ito ang ugnayan ng dalawang ideyang ito, na may bigat at saysay ang kamatayan dahil ang tao ay may kalayaan at ang kamatayan naman ay may saysay lamang dahil sa ito’y binabalangkas ng kamatayan.

[1] Paradise Now. Directed by Hany Abu-Assad. Performed by Ali Suliman, Lubna Azabal Kais Nashif. 2005.
[2] Dy, Manuel B. Jr. “Kamayatan ayon kay Martin Heidegger.” From Philosophy of Man I Readings (selected by Marc Oliver Pasco), 162.
[3] Ibid., 163.
[4] Ibid.
[5] Ibid., 165.
[6] Kavanaugh, John F. S.J. “Human Freedom.” In Philosophy of Man: Selected Readings, Manuel B. Dy Jr., (Quezon City: Goodwill Trading Company, 1986), 158.
[7] Sartre, Jean-Paul. Existentialism and Human Emotion. (New Jersey: Citadel Press. 1984), 122.
[8] Ibid.
[9] Johann, Robert. “The Way to Freedom.” In Philosophy of Man: Selected Readings, Manuel B. Dy Jr. (Quezon City: Good will Trading Company, 1986), 184.

Your Name
Your Email
Subject
Message
Attachement

web form