|
This is Dick's Constant Creation. Touch. Move. Inspire. Best veiwed with Mozilla Firefox browser. |
Experience. Un-ended.
One endeavor may be savored my many, but each has his own method of capturing flavorful moments and keeping track of them in his own bank of boundless memories, forever stowed in a pit of infinity. But despite the numerous ways of experiencing every affair of our daily lives, one thing might be common, emotion.
What have you learned from THOSE experiences?
Where will THEY take you now?

Sunday, July 26, 2009 | Projects: aspirations, commitment, dreams, experience, inspiration, philosophy | 0 Comments
If it can be broken, break it.
Although these may actually apply to almost any set of rules and tenets, try to keep your focus on to something more definitive and concise. Choose what best applies to you at the moment.
I’ll try to keep it simple for now. For me, what I’d really want to zone in on are the loose rules on love and relationships. In the first place, no one has ever set these in stone, or more practically in writing. So I guess the very main fact that this is how our ways of love and relationships are lived by brings up its very fundamental dys-functionality.
More often than not however, people have enough guts and, to a greater degree, tenacity to bend the rules not just a little but even at times enough to break them. We do this for several reasons and for what it’s worth, they do make sense.
Allow me share some.
Experience. Here’s to trying out something out of the ordinary. Thinking out of the box as it were, and by box, you know what I mean. It is this thirst for new understanding and I guess familiarity to something that is not our norm which compels us to bend the rules and ultimately break them. This allows us to create something new, but in the end, these new creations give birth to a new set of rules which in time would be bent and broken. And thus the cycle continues with added experience on each round.
Challenge. Here’s to a more distinct color of seeking new experiences. We’ve known that these rules have existed for a reason, and more often than not, it is because they’ve been proven to work. Although some may be questionable, most aren’t. But the thrill we encounter in going against the rules provides immeasurable ecstasy. It is our challenge to discover new heights and newfound glory by taking a different route. And it is actually more of the getting there rather than the destination that really makes it all worth it.
Proof. Here’s to an even more particular flavor of seeking challenges. Given the knowledge that following a definite set of rules has proven wise, sometimes their lack of flexibility hinders our creativity and thus our ability to innovate and revolutionize. It is by breaking the rules that we prove to all that there is a different way of doing things, and it may not or, when successful, may be the best way of doing it. It is people like us – people who take risks – that make the world evolve and grow. Stagnation is not an option for us. And along with the courage and bravery that we posses is the responsibility to accept the consequences, that our decisions were made in good faith and for the right reasons.
Of course, other motives may prove appropriate or otherwise, but I leave it up to you to sharpen your senses and know when it is fitting to break to the rules and when not to.
Alright, I may have lost some of you there somewhere. But go over the list again, and try to put it in the context of love and relationships. That was what this entry was for, after all.
Quote of the Day:
“Life without a friend is death without a witness.” -- Eugene Benge
Credits to beforethecoffee for the High Speed Photography image.
Saturday, July 25, 2009 | Projects: commitment, philosophy, ramblings | 1 Comments
Hello Mama, I Love You!
What do most people do when they’re sad? They cry. But do you know what’s even sadder than that? It’s when you cry alone.
I’ve come to realize that being away from a lot of people you care about makes you a lot less surrounded by people who care for you. That’s the irony of it; you really would have a hard time finding someone to lean on especially when no one is leaning on you as well. Well, that really is a sad story, and it really isn’t uncommon.
There is a good side to all this though. You don’t have to carry the burden of other people’s lives. And at the same time, you don’t have to trouble anyone else to carry yours as well. Although, I’ve heard of this thing called equal sharing but honestly, this doesn’t really happen, in my real life at least. One would always be ahead of the other, one would always give more and take less, one would always be better, and one would always win. What about the other? Well, I’ve also heard of this saying, “That’s life, live with it.”
No matter how you look at it, there would be no happiness without the experience of sadness. So in the Theory of Equal Exchange (goes hand in hand with The Universal Cancellation Theory) that Paelo, a friend of mine has developed (and thanks to Carlo for blogging about it), I think this would also apply. Happiness is always at the expense of someone else’s sadness, at least if not at your own expense. Well, I guess, expense is too strong a word, when what I really mean is the experience of happiness is found as an expression of opposition to the experience of sadness, whether yours or that of others.
Therefore, as my consolation, I’d like to think that whenever I feel gloomy, it’s good to know that somehow, somewhere in the vastness of our existence, there exists someone who feels the exact opposite to what I’m feeling. It’s either that or sooner or later, I’d feel the exact opposite of what I felt.
But then again, I could keep on discussing this for as long as I could; but what I really just want to say is this. It’s really hard to say, “Goodbye,” when you barely said, “Hello.” And that’s what’s keeping me in pain. I could not say, “Goodbye Mama,” simply because I never said, “Hello Mama, I love you!”
Quote of the Day:
"The wounds of love can only be healed by the one who made them.”
Original: Amoris vulnus idem sanat, qui facit. -- Syrus Publilius
Thursday, June 11, 2009 | Projects: family, philosophy, ramblings | 0 Comments
Thanks A Million
Day by day, the world is aging. And as it goes down this inevitable path, change accompanies it. In every possible way, we are part of that changing process be it for long-term or not. What are we doing to change the world? A lot of us don’t even stop and wonder how our actions cause such changes. But then again, thinking about how our small decisions and choices affect the whole lives of each living and non-living thing on this massive piece of rock floating casually but at the same time so precise with its every movement in the immensity of our universe, isn’t such an easy feat. So in response, I propose to think small and let the effects ripple a hundred fold with everything we do. Just like dropping a piece of rock in the middle of the lake, let each little thing we do resonate not only through space amongst persons but also transcend through time across generations.
Charismatic as it may sound; I think this is how we all should think, to leave a significant legacy that helped make the world a better place.
Alright, I’ll cut the crap. I’m not really that aggressive about changing the world. Let’s be honest, not all of us are that hard-hitting when it comes making a global, let alone nationwide, impact. But somehow it worries me that there are a lot of others like me, or perhaps even worse. I really wouldn’t say I’m the one of the totally worthless type of those ungrateful citizens or one of those totally pathetic and callously passive sloths. Right, I still have some heart and sensitivity in me, and I’m definitely sure, there are others like me. And to those who are at the lower end of the concerned-ness spectrum, I call you to make a stand for yourself, to help change the world.
Fine, perhaps going out to peaceful demonstrations is not our kind of game, yet. So let’s start something small, work our way up to more assertive and compelling acts, and leave our so-called legacy upon this lovely land we tread.
How about starting by being grateful about every little thing that comes our way? I mean, having this kind of positive disposition would tremendously change the way we look at our daily experiences and perhaps that of others. Imagine being thankful to each person that does a good deed to you, and meaning it. I just realized how we sometimes take our mom’s delicious cooking for granted, for instance. How much would it cost us to say thank you for the scrumptious meal? “Thanks mom, the meal was delicious. I really loved the tender meat.” Or whatever it is that made your meal sooo delish! Well if your mom doesn’t cook that well, then at least be thankful for being fed. Just be thankful. ;)
Earlier today, I had a haircut, and you know how hair salons have to shampoo and condition your hair first before actually trimming and styling your hair, right. Sometimes, the one giving you the shampoo and the whole conditioner treatment also throws in a head massage. And you’d want that. It’s relaxing. And it makes you feel good. It put a smile on my face, and I immediately thought of being thankful to the lady giving me the shampoo, conditioning, AND massage. Right after she was done, I instantly put on my best grateful smile and said thank you. “Thank you for the massage, I know others don’t throw in the extra service.” She just smiled, and all went well. After the stylist was through trimming and styling, they’d have to rinse my hair. Oftentimes, that’s all you really get, a simple rinse. But this time, the lady earlier threw in more shampoo, conditioner, and even a few minute head massage. And I thought to myself, for the simple smile and the act of gratitude, I got this.
So I was thinking, what more could I get and do for the world if I magnified that simple gesture?
. . .
Quote of the Day:
“Feeling gratitude and not expressing it is like wrapping a present and not giving it.” -- William Arthur Ward
Thursday, June 11, 2009 | Projects: inspiration, philosophy, ramblings, resolution | 0 Comments
Movies' Life's Lessons
Tuesday, March 04, 2008 | Projects: philosophy, ramblings | 0 Comments
Kamatayan at Kalayaan
Matapos aralin, suriin, at talakayin ang mga pananaw ng iba’t ibang mga palaisip kaugnay sa mga pilosopikong ideya ng “kamatayan” at “kalayaan”, marapat lamang na ating pagkabitin ang magkakawing na mga ideyang ito. Gagamitin natin ang pelikulang “Paradise Now”[1] ni Dir. Hany Abu-Assad bilang isang halimbawa ng mga konseptong ating tatalakayin. Sa pelikula, makikita natin kung paano nila binibigyang katwiran ang kanilang suicde-bombing. Kinikilala nila bilang martir ang mga taong gumagawa nito dahil ina-alay nila ang buhay nila sa ngalang ng kanilang panginoon, si Allah. Nabanggit minsan na sinabi ng isang tauhang martir na si Abu-Assam (hindi pinakita), “To fear death is to be dead.” Tinuloy ito ng nagkukuwento, “And he had no doubt that death would come soon enough without pain.” Ang mga taong tumatanggap sa tawag na maging susunod na suicide-bomber ay may malalim nang pag-unawa at pagtanggap sa kamatayan bilang isang posibilidad na hindi maiiwasan at hindi dapat katakutan.
Sa pilosopikal na persepektibo ni Martin Heidegger, umiiral ang tao sa mundo sapagkat sa mundo umiiral ang kanyang kakayahang-maging ano[2] kung kaya’t palagi siyang nakatanaw sa kanyang pagka-maaari[3]. Tayong lahat, kahit piliin man natin o hindi, ay palaging kumikilos sa ating mga posibilidad sa pag-iral. Subalit ang katotohanan ay nagkakaroon lamang tayo ng di-maubos-ubos na pagka-maaari kung tayo ay may buhay pa. Maririnig nating sasabihin ni Suha kay Said ang mga salitang ito, “There are many ways of staying alive… Resistance can take many forms.” Patunay lamang na marami ang ating mga posibilidad at mayroon palaging alternatibong maaaring piliin.
Kapag wala na tayong buhay, nawawalan din tayo ng kakayahang umiiral, at sa puntong ito humihinto ang ating kalagayang may hindi maubos-ubos na posibilidad. Tapos na ang lahat para sa atin.[4] Sapagkat habang buhay ang tao kulang siya sa kalahatan at kabuuan, at sa kamatayan natatapos ang pagkukulang na ito.[5] Sa kamatayan nakakamit ng tao ang kanyan ultimong kabuuan.
Kaya marapat lamang sa tao bilang tao ang magpakatao sa harap ng katotohanang ito bilang isang “umiiral-patungo-sa-kamatayan,” ayon sa mga salita ni Heidegger. Kailangan natin harapin ang buhay at ang ating kamatayan sa isang tunay na paraan. Ang ating pag-aanatabay sa posibilidad ng ating kamatayan ang tunay na pag-iral tungo sa kamayatan. Ang pagkakabahala, ang paggigipit sa atin ng sarili nating karanasan sa buhay ang nagdadala sa ating sa bungad ng pag-aantabay. Kailangan nating tanggapin na atin ang sarili nating kamatayan at walang ibang maaaring gumanap nito para sa atin, hindi ito maiiwasan kailanman, at ang ating kamatayaan ay maaaring maganap sa kahit anong oras, kahit ngayon.
Kaya ang nararapat sa atin bilang mga taong tunay na umiiral-patungo-sa-kamatayan ay kabisaduhin natin ang ating sarili, ang ating sariling kinalalagyan, ang ating sariling buhay. Tayo mismo ang dapat mag-antabay. Tayo lamang ang mga nilalang na may kakayahang maunawaan ang natatanging kahulugan ng ating mga posibilidad. Tayo lamang ang may kakayahang pumili ng mga nararapat nating gawin at pumili sa mga posibilidad na nailalahad sa atin ng sarili nating buhay. Sa pagtalab ng katotohanan ng kamatayan sa atin, nakikita natin ang totoong posibilidad na buuin natin ang ating sarili, bumubukas sa atin ang tunay nating mga posibilidad, at nakakayanan nating pagpilian ang mga posibilidad na ito ayon sa tunay nating inaasam sa buhay.
“Death is the ultimate individualizer,” ayon nga kay G. Pasco. Subalit kabaliktaran naman ang sinasabi sa pelikula nang magtalo sina Suha at Khaled sa sasakyan habang hinahanap si Said. “In life, there are no equals, we’re only equals in death,” ayon kay Khaled. Sasagot naman si Suha, “You were capable of killing and of dying for equality, you can find a way to be equal in life.” Dito natin makikita kung paano sila tumutungo sa kamatayan. Hindi natatakot si Khaled mamatay alang-alang sa kanyang pinaniniwalaan, subalit sa ganitong paraan, hindi niya rin napahahalagahan ang kanyang mga posibilidad sa kanyang buhay. Tanggap din naman ni Suha ang kamatayan subalit mas mahalaga ang buhay para itapon na lamang. Hindi lang naman kamatayan ang nag-iisang posibilidad, ito marahil ang ultimong posibilidad, subalit marami pang ibang di maubos-ubos na posibilidad at alternatibong maaaring piliin. Kailangan tunay ang pagtungo ng tao sa kamatayan upang maunawaan niya ito ng husto at mabibigyan niya ng saysay ang kanyang buhay at ang kanyang kalayaang pumili sa mga posibilidad niya.
Kung gayon, ang tunay na saysay ng kamatayan ay nakakamit lamang sa ating tunay na pagtungo sa kamatayan na isang pag-aantabay sa posibilidad ng sarili nating kamatayan. At sa pag-aantabay, lumilinaw sa atin ang tunay nating mga posibilidad kung kaya’t dito papasok ang ating pagiging malayang pumili ng mga posibilidad na tumungo rin sa ating tunay na mga pinapangarap sa buhay. Ang pag-aantabay ay isang bagay na gawain ng tao sa paggamit ng sarili niyang kalayaan upang piliin at tuparin ang kanyang tunay na inaasam sa buhay. Ang kamatayan, kung gayon, ay nagkakaroon lamang ng bigat at saysay sapagkat ang tao ay may kalayaan.
Ang kabalintunaan lamang sa mga martir nila ay sa lahat ng mga posibilidad na maaari nilang piliin mas pipiliin pa nilang mamatay na lamang sa pamimigitan ng suicide-bombing sapagkat naniniwala silang ito ay naayon sa kagustuhan ng kanilang panginoon; sila ay bibiyayaan at pupunta sa paraiso sa kabilang buhay. Isa itong kabalintunaan sapagkat sa pagpapatiwakal kinakapos nila ang kanilang sarili sa mga posibilidad nila. May kalaayaan pa rin silang tanggihan ang alok na iyon subalit kalayaan rin nilang tanggapin ito sapagkat ginagawa nila ito upang, sa isang paraan, buuin ang kanilang sarili sa pamamagitan ng pag-aalay ng buhay nila para sa kanilang panginoon, na magbibigay sa kanila ng matinding kagalakan at nang masasabi nilang naihandog nila ang buhay nila para sa kanilang ipinaglalaban.
Ngayon ay kailangan na nating talakayin ang konsepto ng kalayaan ayon sa isang pilosopikal na perspektibo, upang lubusang maunawaan ang bigat at saysay ng kamatayang napag-usapan pa lamang. Ayon kay John F Kavanaugh, ang tao ay umiiral na may kalayaang-sumasabalangkas. Ito ay umaayon sa pananaw ni Abraham Maslow na isang taong dalubhasa sa agham ng isip, na ang pagiging tao ay ang pagiging malay na siya ay nasa loob ng mga istrukturang pilit humubog sa kanyang pagkatao subalit siya ay mayroong pagka-maaaring humuhulagpos sa mga istrukturang ito upang magtanong, magmuni, at humubog ng sarili.[6] Ang pananaw na ito ay tila isang pagsasama ng lubusang magka-ibang pananaw nina B.F. Skinner at Jean-Paul Sartre. Ayon kay Skinner, ang tao ay lubusang hindi malaya sa halip ang tao, ang kanyang kagawian, ugali at pagkatao ay tiyak at naitatakda ng mga balangkas ng lipunan, kultura, pamilya, relihiyon at marami pang mga bagay na hindi naman niya pinili ng kusa. Ang natatanging pagkatinapon ng tao, sa pananaw ni Skinner ang tanging bagay na nagtatakda at ang dahilan ng kanyang ginagawa sa ngayon at ito rin marahil ang magiging sanhi ng mga gagawin niya sa hinaharap. Sa kabilang dako naman, ayon sa ateistang pananaw ni Sartre, ang tao ay lubusang malaya sapagkat naniniwala siyang walang Diyos na nagtatakda ng tunay na layon ng pagkatao ng tao. Sa pananaw ni Sarte, ang tao ay malayang hubugin ang sarili niyang buhay at pagkatao ayon sa kanyang kagustuhan nang walang anumang hadlang sa kanyang lubusang pagka-maaari: “Man is nothing else but what he makes of himself.”[7] Kaugnay sa pananaw ni Heidegger, ang tao ay nauuna sa sarili kung saan siya ay may kamalayan at may kakayahang makita ang sarili bilang umiiral sa hinaharap.[8]
Ang dalawang punto de vista nina Skinner at Sartre ay parehong may sinasabing katotohanan, subalit sa ating penomenolohikal na karanasan, mahirap paniwalaang ang tao ay lubusang hindi malaya o kung hindi man ay lubusang malaya naman. Kung papanig tayo sa pananaw ni Skinner, hindi natin masasagot ang tanong kung bakit tayo nakakapagtanong at nakakapagmuni ukol sa mga bagay-bagay sa buhay. At alam nating lahat, na kahit papaano, lahat ng tao ay nakakaranas ng kalayaang pumili at magbiga ng opinion at kumento ukol sa mga bagay na ating ginagawa at nararanasan. Sa isang totoong paraan, ang tao ay hindi lamang nakakahon sa loob isang balangkas; kung saan wala siyang maaaring gawin kundi sundin ang mga batas na sinasabi ng kahong iyon sapagkat walang siyang kakayahang suwayihn, baguhin o piliin ang mga batas na iyon.
Kung papanig naman tayo sa pananaw ni Sartre na tao ang naglalahad ng sarili niyang bukal na pinagmumulan ng sarili niyang motibo, dahilan at siya ring nagtatakda ng sarili niyang wakas, hindi natin masasagot kung bakit may nagagawa ang mga lalaki na hindi kayang gawin ng mga babae, kung bakit may mga bagay na likas sa mga taong taga-Tausug at hindi likas sa mga taong taga-America. Sa isang totoong paraan, ang napakalawak na kalayaan ng tao, kahit papaano, ay nalilimitahan pa rin ng mga bagay sa pumapalibot sa kanya. Ang tao ay malaya, subalit hindi siya lubusang malaya dahil may mga realidad na kailangan niyang harapin at tanggapin na hanggang dito lang ang kanyang naaabot. Oo, kaya niya itong palawigin at palawakin subalit, ang tao, bilang sumasakatawan at sumasadaigdig ay isang nilalang na may limitasyon kahit ito ay may tinataglay na napakaraming posibilidad. Sa totoong paraan, ang tao ay hindi Diyos.Sa pelikula, madalas natin maririnig na tumutukoy ang mga tauhan kay Allah, bilang tagapagtakda ng lahat. Madalas nilang sasabihin, “If Allah wills it,” o “It is the will of Allah.” Dito natin makikita ang punto ni Sartre na isang pagkakasalungatan ang pagiging malaya sa pagkakaroon ng paniniwala sa Diyos. Kung susuriin natin, tila tinatanggap nila na lahat ang nangyari, nangyayari, at mangyayari ay ayon sa kugustuhan ng kanilang panginoon. Sa unang pagtingin, maaari nating itanong, “Nasaan ang kalayaan dito?” Sasagutin naman tayo ni Skinner na, “Mismo, wala!” Subalit kung Kavanaugh naman ang kikilatis ng karanasang ito, sasabihin niyang kalayaan naman nilang tanggapin o tanggihan ang mga nangyayaring ito, at may kalayaan pa rin silang baguhin ang mga ito. Si Suha ang patunay dito. Isa nga siyang Palestino, naniniwala sa Diyos subalit dahil lumaki siya sa ibang lugar, nagkaroon siya ng bagong pananaw ukol sa mga karanasan ng mga kababayan niya. Natuto siyang magtanong at mag-isip ng alternatibo; iba pang posibilidad. Makikita natin kung paano hinuhubog ng lipunan ang kamalayan ng tao at dito na papasok ang balangkas na tinutukoy ni Skinner, subalit kalayaan pa rin ng mga tao ang paniwalaan ito o hindi. Nasasakanila ang kalayaang baguhin ito kung nararapat. At ang kalayaang ito ay yaong tinutukoy ni Sartre.
Ang penomenolohikal na perspektibo ni Kavanaugh at Maslow ang siyang pinakamatunog na pag-unawa sa konsepto ng kalayaan ng tao at sa kanyang di maubos-ubos na posibilidad. Sinasabi pa rin natin na ang tao ay may di maubos-ubos na posibilidad kahit sumasabalangkas pa rin ang kanyang kalayaan dahil ang mga posibilidad niyang ito ay, totoo naman, hindi niya mauubos at magagawa lahat sapagkat sa loob ng balangkas ng pagkatao niya, malawak pa rin ang kanyang pagka-maaari. At sa nauunawan natin sa mga naunang pagninilay ukol sa pagkatao ng tao, ang tao ay may kakahayan pa rin namang lampasan ang kanyang sarili, gaya ng paglampas niya sa kanyang abot-tanaw ukol sa ultimong realidad at ultimong katotohanan, mga kabalintunaang palagi nating isinasa-isip kapag tayo ay namimilosopiya.
Sa harap ng mga posibilidad at pagka-maaari ng tao bilang tao, ang kanyang tinataglay na kalayaang-sumasabalangkas ay isang biyayang nakakabahala at nakakatakot din. Mabigat ang responsibilidad natin bilang mga nilalang na may kalayaan sapagkat walang ibang tao ang maaaring gumanap sa sarili nating pagka-malaya at sa lahat ng ating pipiliing desisyon, kailangang kaya natin itong panagutan dahil bilang tao tayo ay may pananagutan sa sarili nating kilos, asal at gawa.[9] Tayo lamang ang tanging maaaring mabuhay para sa sarili natin. At sa parehong paraan, tayo din lamang ang maaaring mamatay para sa sarili natin.
Kung tunay ang ating pagtungo sa kamatayan, mas mabibigyan natin ng halaga ang ating taglay na kalayaan sapagkat mag-aantabay tayo. Lahat ng ating gagawin ay dapat naayon sa ating ninanais at yaong kaya nating panagutan at panindigan. Lahat ng pipiliin natin sa lahat ng maaari nating piliin ay yaong mga bagay na mahalaga sa atin sapagkat hindi natin alam kung kailan tayo darating sa pagkakataong hihinto ang kalagayan nating ito na may di maubos-ubos na posibilidad. Kailangan nating tandaan na ang kamatayan ay yaong ultimong posibilidad sa lahat ng mga posibilidad. Kaya ang kalayaan natin ay nabibigyang saysay sa kamatayan sapagkat ang mga ginagawa natin ngayon ay pagtupad sa mga posbilidad natin bilang tao nang sa gayon ay ating makamit ang ating ultimong kabuuan, ang “ako na hindi pa ako,” at pagganap sa “hindi pa akong ako.”Ito ang ugnayan ng dalawang ideyang ito, na may bigat at saysay ang kamatayan dahil ang tao ay may kalayaan at ang kamatayan naman ay may saysay lamang dahil sa ito’y binabalangkas ng kamatayan.
[1] Paradise Now. Directed by Hany Abu-Assad. Performed by Ali Suliman, Lubna Azabal Kais Nashif. 2005.
[2] Dy, Manuel B. Jr. “Kamayatan ayon kay Martin Heidegger.” From Philosophy of Man I Readings (selected by Marc Oliver Pasco), 162.
[3] Ibid., 163.
[4] Ibid.
[5] Ibid., 165.
[6] Kavanaugh, John F. S.J. “Human Freedom.” In Philosophy of Man: Selected Readings, Manuel B. Dy Jr., (Quezon City: Goodwill Trading Company, 1986), 158.
[7] Sartre, Jean-Paul. Existentialism and Human Emotion. (New Jersey: Citadel Press. 1984), 122.
[8] Ibid.
[9] Johann, Robert. “The Way to Freedom.” In Philosophy of Man: Selected Readings, Manuel B. Dy Jr. (Quezon City: Good will Trading Company, 1986), 184.
Friday, December 21, 2007 | Projects: inspiration, philosophy | 0 Comments
Ang Pilosopiya ng Pag-iral
“A man fires a rifle for many years, and he goes to war. And afterward he turns the rifle in at the armory, and he believes he's finished with the rifle. But no matter what else he might do with his hands, love a woman, build a house, change his son's diaper; his hands remember the rifle.” – Anothony “Swoff” Swofford (Jake Gyllenhaal)
Ito ang mga salitang maririnig sa simula ng pelikulang “Jarhead.” Sang-ayon sa pananaw ni Kerazim Kohak, ang mga salitang ito ang sumasalamin sa pagbubuklod ng kawal at ng kanyang baril. Isa itong samahang nabubuo sapagkat ayon kay Kohak, ang tao, na may bukod-tanging katangian bilang isang puntong-tagpuan ng magkasalikop na dimensyon ng katalagahan at ng walang-hanggan, ay may kakayahang makatunog sa saysay ng walang-hangang kahalagahan ng mga bagay na may hangganan, at dahil dito ay nakakayanan niyang pangibabawan ang hangganan ng bagay na ito nang sa gayon ay lumalampas ang halaga nito tungo sa kawalang-hanggan. Sa simula pa lamang, naipapakita na na kahit anuman ang maaaring gawin ng kawal na ito gamit ang kanyang kamay, ay maaalala’t maaalala pa rin niya ang ripleng kanyang ginamit at inangkin bilang bahagi na ng kanyang sarili dahil mayroon silang pinagsamahan nabuo at napagyaman ng panahon; simula sa pagsasanay patungo sa digmaan hanggang sa uwian. Ayon nga sa sabi nila, “This is my rifle. There are many like it but this one is mine. Without my rifle, I am nothing. Without me, my rifle is nothing.”
Kaagad naman itong susundan ng mga eksena ng pagsasanay ng bidang si Anthony Swofford kasama ang kanyang mga kasamahan sa ilalim ng pamumuno ni Staff Sgt. Sykes. Dito naman madalas naipapakita ang buong batalyon ng mga nagsasanay na mga kawal. Kahawig sa karanasan ni Antione Roquentin na naisalaysay niya sa kanyang tala-arawan na Nausea (isang nobelang gawa ni Jean-Paul Sartre), nawawala sila sa kanikanilang mga sariling pagkakakilanlan. Sa mga eksenang ito tumitingkad ang magkakaparehong hubog ng kanilang mga katawan, magkakaparehong uniporme, at magkakaparehong gupit ng buhok, na kung titingnan sa malayo ay nalulusaw ang kanilang identidad at nagmumukhang iisa silang lahat na makakahalo sa iisang pagkakalahok, kagaya ng pagtingin ni Antione Roquentin sa pag-iral nang siya ay namulat nang ito ay nagsimulang maglantad sa kanyang harapan.
Sa mga eksena ng kanilang pagsasanay naipapakita ang kanilang pagiging “in the way” sa isa’t isa. In the way. Sa lupang kanilang tinatakbuhan at ginagapangan, sa mga damuhang kanilang pinagtataguan, o hindi kaya ay sa mga asintahang in the way sa ripleng kanilang ginagamit.
Nang magsimula Operation Desert Shield, sila ay ipinadala sa disyerto ng Saudi Arabia, isang lugar na bago at hindi pamilyar sa kanila, kaya kinailangan nila itong kilalanin, at sila man din ay kailangan ding masanay sa ganitong panibagong pook. Kailangan nilang uminon ng maraming tubig sapagkat napakainit sa lugar na ito, hindi kagaya ng nakasanayan nila. Kailangan nilang magsanay sa ganitong uri ng panahon at klima, habang binabantayan nila ang mga langis ng lugar na iyon. Kung titingnan natin ito sa pananaw ni Kohak, ito marahil ang pag-aangkin sa pook at yaman nito bilang isang pag-aari lamang. Hindi nabibigyang halaga ang responsibilidad ng tao na pagyamanin ang samahan nila at ng kalikasan. Ginagawa nila ang mga gawaing ito hindi dahil nais nilang manirahan o alagaan ang lugar na iyon kundi bantayan lamang ang likas na yaman doon nang hindi manakaw ng kalaban. Ang ganito uri ng pag-iisip ay taliwas sa mabuting pag-iral ng tao sa mundo. Subalit ipinapakita ng pelikula na sa mundo ng digmaan, sa simula ay nawawalan ng saysay ang ganoong relasyon ng sundalo sa mundong kanyang kinalalagyan. Kung hindi nila matutunang mahalin ang mga bagay na nangyayari sa kanilang dinadayuhan, ay mawawala lamang ang saysay nito pagkaraan ng panahon. Kaya kailangan din linangin at pagyamanin ng mga sundalo ang relasyon nila sa kanilang kainalalagyan, gayon din sa pagbubuklod nila sa isa’t isa.
Ngunit kung, titingnan naman natin ang Operation Desert Shield sa pananaw ni Sartre, napapakitang absurdo ang operasyong ito. Nagsasanay sila para kalabanin ang mga kalaban na hindi nila alam kung kalian sasalakay. Tumatakbo sila sa ilalim ng sikat ng mainit na araw na naka-uniporme nang napakakapal. Pumapatrolya sila sa disyertong wala namang laman, na mistulang may mga kalaban sa malapit at minsan ay umaarte silang kunwaring inaatake. Nagtatapon sila ng mga granada sa wala, at tumitira sa wala. Nag-aabang sila sa mga kalaban na hindi na hindi nila alam kung kalian darating.
Simula dito ay naramdaman ko na rin ang pagiging absurdo ng buong kaganapan. Sa pagdaan ng mga araw na naging ilang buwan na rin ay nakakasuka ang paghihintay ng mga kalaban na hindi naman nila matukoy kung darating ba o hindi. Halong pangamba at pag-aalinlangan ang aking naramdaman. Naalibadbaran ako sa walang katiyakan ng mga maaring maganap. Nasa gitna ng disyerto ang mga sundalong ito, sa gitna ng kawalan. Hindi nila matiyak kung ano ang susunod na maaring mangyari. Kung titingnan ang pelikulang “Jarhead” sa pananaw ni Sartre, gaya ng pag-iral, ang pagiging isang jarhead din ay absurdo.
Subalit hindi ko rin maipagkakaila, na ang mga pananaw ni Kohak ay mas lumilitaw at mas sumasalamin ng mga kaganapan sa pelikulang ito. Ayon kay Kohak, makatwiran ang pag-iral ng tao. At sa pananaw ko, ang pagiging isang sundalo ay makatwiran din kahit malabo ang mundo ng digmaan at kaguluhan. Nailalarawan ng pagiging jarhead ang pagiging puntong-tagpuan ng tao sa mundo ng katalagahan at ng mundo ng walang-hanggan. May kakahayang makakutob ang mga sundalong ito ng mga mabubuti, makatotohanan at makatarungan, kung kaya’t alam nilang pumili ng mga bagay na mahalaga sa kanila ayon sa dimensyon ng katalagahan, kahit na walang-hangganan ang halaga ng lahat ng mga bagay sa dimensyon ng walang-katapusan.
Naniniwala tayong ang tao ang tanging nilalang na nakikisangkot sa pag-iral ng sang-umiiral, at hindi lamang bastang pakikisangkot ang ginagawa ng tao, sapagkat makahulugan ang pakikisangkot nito sa mundong nagpaparamdam. Nakikita ng tao ang walang-hanggang halaga ng mga bagay na may hangganan. Kung kaya nakakakutob siya sa moralidad ng mga bagay at gawain sapagkat may angkin siyang kakayahang makatunog nito. Ang mga katanungan tungkol sa moralidad ng mga gawain ng mga sunadalo ay walang katapusan. Ang mga sundalong ito ay palagi ring nagmumuni-muni tungkol sa kanilang mga ginagawa. Isa itong napakahirap na gawain sapagkat kinikilala nila na lahat ng bagay ay may angking walang-hangang halaga sa punto de vista ng walang-hanggan. Kaya kung walang dimensyon ng katalagahang nauukol sa panahon, napakahirap ng pagpili ng mga dapat gawin, sapagkat ang lahat ay magkakapantay ng halaga. Sa dimensyon ng katalagahan, nagkakaroon ng kaukulang kahalagahan ang mga bagay.
Sa isang digmaan, kailangan ng sundalong pumatay ng kalaban, kundi siya ang papatayin nito. Sa mundo ng katalagahan mahalagang pumatay ang sundalo ng kalaban, subalit alam niyang ang buhay ng taong kanyang pinatay ay magiging isang trahedya sa mundo ng walang-katapusan. Subalit sa pelikula, hindi nagkaroon ng pagkakataong pumatay ang ating bida. Na kung titingnan natin, ay yaon sana ang oras ng kanyang dakilang karangalan, ang makapatumba ng isang kalabang may mataas ang ranggo.
Kung ranggo naman ang paguusapan, makikita nating ang mga sundalo ay may iba-ibang ranggo. Pinapakita lamang nito na may kaukulang kaibahan ng halaga ang mga sundalo ayon sa kanilang ranggo sa order of time. Subalit sa order of eternity, lahat ng mga subdalo ay magkakapantay ng halaga, kahalagahang walang-katapusan. Kaya sa isang digmaan, ang may mataas na ranggo ang pinapahalagahang sagipin ngunit ang kamatayan naman ng may mababang ranggo ay isang trahedya pa rin.
Sa huli, sinasalamin pa lalo ang pananaw ni Kohak sa pelikula sa muling pagbanggit ng mga katagang binanggit sa simula ng palabas. At dinagdagan niya ito:
…[H]e will always remain a jarhead. And all the jarheads killing and dying, they will always be me. We are still in the desert.
Sa mga salitang ito, tumitingkad ang pagbubuklod ng sundalong ito sa disyertong kanyang pinuntahan, sa mga taong kanyang nakasama, at hindi lamang sa baril na kanyang tinuring na bahagi ng kanyang pagiging jarhead. Pinatunyan ng pelikula na ang sundalo, gaya ng tao, ay may angking kakayahang makutuban, kilalanin, linangin, pagyamanin at mahalin ang mga bakas ng walang-hanggan halaga ng kanyang karanasan sa digmaan sa disyerto kasama ang kanyang pinuno, ang kanyang mga kapwa sundalo, at ang kanyang riple. Hindi lamang nananatiling pag-aari ang mga ito, kundi lumalampas ang halaga ng mga ito sa dimensyon ng walang-katapusan. At kahit na mamatay o mawala man ang mga ito sa takdang panahon, sapagkat napatingkad na niya ang halaga ng mga ito, ay hindi sila mamamatay o mawawala at sa halip ay mananatili sila sa mundo ng walang-hangan.
Saturday, July 28, 2007 | Projects: inspiration, philosophy | 0 Comments
On Waiting
Thursday, October 05, 2006 | Projects: philosophy, ramblings, self-evaluation | 0 Comments
All Things Hidden Are Meant To Be Found
Sunday, September 17, 2006 | Projects: philosophy, ramblings, resolution | 0 Comments
R.E.J.E.C.T.I.O.N.
Sunday, June 04, 2006 | Projects: philosophy, ramblings, self-evaluation | 0 Comments
The Immortal-Skirmisher
Tuesday, May 30, 2006 | Projects: philosophy, ramblings, resolution, self-evaluation | 0 Comments
JS-Kit Comments
Blog Patrol
Shout Outs
Wish List
- Very soon: New Gimmik Clothes (really hot ones!)
Anytime soon: New Dual Sim PhoneI got one already!In a month: New IpodI got one already!- In a year: Unleashed Album
- In 2 yrs: New Car
- In 5 yrs: New House/New Lot (or both)
- Simple lifetime plan: SAVE (at least) 50K per month!
- Lovelife plan: Be happy!
